DKF

SZKOLNY DYSKUSYJNY KLUB FILMOWY (DKF)

„Poprzez ekran możemy powiedzieć coś ważnego. Sobie i światu.” A.WAJDA
W roku szkolnym 2009/2010 rozpoczął działalność w III L.O. w Sopocie Szkolny Dyskusyjny Klub Filmowy (DKF).
Osoby lubiące dobre i ambitne kino, mające ochotę o nim porozmawiać mogły przyjść (spotykaliśmy się w środy o 14.30 w sali 208) i spędzić w miły dla siebie sposób czas.
Spotkania odbywały się średnio dwa razy w miesiącu na przełomie od października do kwietnia 2010 roku. Mieliśmy okazję obejrzeć i dyskutować o następujących filmach: Fucking Amal (reż.L.Modysson), XXY (reż.L.Puenzo), Złe wychowanie (reż.P.Almodovar), Słoń (Gus Van Sant), Purymowy cud (reż.I.Cywińska), Jasminum (reż.J.Kolski), Gorzkie mleko (reż.C.Llosa), Biała wstążka (reż.M.Haneke).
W roku szkolnym 2010/2011 będziemy kontynuować działalność szkolnego DKF-u. Liczymy na duże zainteresowanie i już teraz gorąco zachęcamy do wzięcia udziału w dyskusjach o dobrych filmach.

ZAPRASZAMY
J.Blicharz-Kuflińska i J.Rulewska-Przybek

Dyskusyjny Klub Filmowy w III L.O. – refleksje uczniów.

Genezą naszych spotkań jest szerzenie kultury filmowej wśród członków DKFu, czyli uczniów naszego liceum. Zagadnienie pierwszego cyklu zatytułowanego „Trudne tematy”, omówione ma zostać poprzez wyświetlenie czterech dzieł filmowych:
                                      - Fucking Amal (Lukasa Moodyssona)
                                      - Złe wychowanie (Pedro Almodovara)
                                      - XXY (Luci Puenzo)
                                      - Słoń (Gusa Van Santa)
Z dwoma pierwszymi obrazami zapoznaliśmy się już podczas minionych spotkań. Idąc w ślad idei DKFu, po zakończeniu projekcji podjęliśmy dyskusję mającą na celu omówienie problematyki i znaczenia dzieł. Wszak ilekroć po obejrzeniu filmu snuje się nić własnych myśli, tylekroć sztuka cel zamierzony osiąga.
Poprzez debatę chcemy trafnie odczytać intencje twórcy, ale i dzielimy się swoimi spostrzeżeniami. Celem samym w sobie jest wielopłaszczyznowe interpretowanie dzieła. Istotny jest także osobisty stosunek uczestników do poruszanych kwestii.

Wybrane pozycje z aktualnego cyklu, to filmy kontrowersyjne, trudne i co za tym idzie niszowe, zupełnie niesztampowe. Reżyserom po mistrzowsku udało się uniknąć przerostu formy nad treścią, która to, prócz indywidualnego stylu artysty, jest głównym środkiem przekazu. My – widzowie dajemy sobie szansę obejrzenia świata przez oczami ludzi o odmiennej orientacji seksualnej, przekonaniach, doświadczeniach itd. Skupiamy swą uwagę na przedstawianej historii, tym razem nie z zamiarem doznania przeciętnej, banalnej rozrywki. Dążymy do wydobycia z dzieła trwałych wartości i wielokrotnie także niezwykłych wrażeń estetycznych czy metafizycznych.
Zatem nie będzie więc przesadą twierdzenie, że DKFy, kształtując aktywnego widza, w jakimś sensie kształtują i wzbogacają jego światopogląd, jego postawę obywatelską. Zwyczajny seans w zwykłym kinie nigdy nie będzie podobnie oddziaływał na widza.

Ola Sikora IIId